karlmarxbarksbarth

Northrop Vandersteen

Een paar weken geleden heeft een kringloopwinkel alle oude kasten uit m'n winkel weggehaald. Op de metalen kast achterin en één houten kast na.
Daarna kwamen er drie lage, verrijdbare kasten bij, net zoals ik er al - twee - had. Open kasten, dwz zonder achterwand. Drie planken hoog, twee aan twee. Iedere plank stevig en diep genoeg voor twee rijen boeken.  Dus 3 x 4 rijen boeken en bovenop nog een plank om boeken plat neer te leggen: display-ruimte!
Zover is het echter nog niet. Bovenop de kasten liggen nu stapels boeken - niet echt een mooi gezicht -  aangezien ik de kringloop niet twee keer wilde laten komen en er dus behoorlijk wat moest worden verdeeld. Maar ook doordat het nog een heel gepuzzel is vanwege de verschillende formaten en genres boeken en te bepalen schaphoogten.

Van de nieuwe kasten heb ik er nu vijf en wacht ik er nog op vier. Maar waarom eigenlijk negen? Waarom geen zeven? Zeven is een mooi getal. Denk aan tram zeven, het trammetje van Wattman uit Suske en Wiske.

 

Vandaag*) las ik hoofdstuk vijf uit Northrop Frye's De Grote Code, De bijbel en de literatuur, SUN, 1986 (oorspr. Engelse uitgave verschenen in 1981). De titel van dit hoofdstuk is Typologie II De fasen der openbaring. Frye onderscheidt zeven fasen: schepping, revolutie, wet, wijsheid, profetie, evangelie en apocalyps.

Een citaat (pag. 204): "Eenieder die het boek der Openbaring onvoorbeeid, zonder de geringste voorkennis, leest, zal er waarschijnlijk alleen maar een onzinnige, warrige rapsodie in zien. Het is wel eens beschreven als een boek waarvoor je al gek moet zijn om het te lezen, en anders ben je het na afloop wel. En toch, als we onze eigen geest zouden onderzoeken op wat er achter de verdringingen ligt die ervoor zorgen dat we 'normaal' blijven, zouden we wel eens op visioenen van angst en overwinning kunnen stuiten die een treffende overeenkomst vertonen met de apocalyps. Als vergelijkbaar voorbeeld kunnen we het zogenaamde Tibetaanse Dodenboek aanhalen, waarin de ziel onmiddellijk na de dood een reeks visioenen doorloopt, die aanvankelijk vredelievende naar vervolgens vertoornde goden tonen. een priester leest het boek voor vlakbij het oor van de overledene, die naar men verondersteldt, de stem van de priester kan horen die hem zegt dat al de visioenen alleen maar zijn eigen verdrongen psychische vormen zijn, die nu door de dood zijn bevrijd en naar boven komen. op het moment dat de overledene dit tot zich laat doordringen, verliezen de visioenen hun macht over hem, omdat hun macht zijn eigen macht is."

Op het eind van "Wattman"  vinden Suske en Wiske hun vriend terug op de plaats waar ze hem het eerst zagen: in een bos. Daar blijkt een grafsteen te staan, met de naam Wattman erop. Maar wat is dat nu? Daar is Wattman, staand op de treeplank van tram zeven en hij zegt lachend: "Vaarwel Suske en Wiske! Waar ik nu heen rijd, kun je me nog niet volgen!"
"Wattman!" roept Wiske uit. "Wat betekent dat graf? Jij bent toch niet dood of ben je..."
Wattman antwoordt, terwijl hij z'n tram binnenstapt en deze welhaast lijkt te liefkozen:
"Wat doet dat ertoe, kinderen? Wie zo van zijn werk houdt als ik van tram zeven, heeft op aarde zijn... [en de tram verdwijnt in de lucht ] ...hemel reeds gevonden!" **)

"Zou hij nu werkelijk naar de hemel zijn, Suske?"
"Wie weet? Hij was een zonderling kereltje! Maar één ding is zeker, hij deed zijn werk met liefde en was een gelukkig man!"
Ik vermoed, dat dat ook gold voor Northrop Frye .
Zie ook pagina 188 van De Grote Code, waar Northrop Frye  het heeft over het bijbelboek Prediker, arbeidsethos, spel en creativiteit.

*) inmiddels: heel wat dagen geleden 
**) In de uitgave waaruit ik dit overtyp staat "al gevonden", maar mijn herinnering zegt "reeds gevonden". Maakt het wat uit? Wattman blijft een fantastisch boek!

Dirk Janssen en het Ei-geheim (35 / ?)

door WvdL, plsm 1970

Na een poosje kwamen ze bij een open plek in het woud. De 5 gangsters staken de plek over. Dirk ging in gehurkte houding zitten, terweil de schurken aan de andere kant van de plek aankwamen. Er was een rots, middenin het woud, aan het andere einde van de open plek.
De schurken hielden halt. Er was een opening in de rots. Het was een kleine grot. De 5 gangsters gingen naar binnen.
"Jullie blijven buiten," zei de leider van de "EI"-bende tegen Brett MacSheffield en Kurt Hamsernn. De andere 3 schurken gingen naar binnen terweil Brett en Kurt naar buiten kwamen.
"Ik denk dat ze ons uit de weg willen ruimen," zei Brett tegen zijn mede-schurk. "Hij is van plan om mij mijn deel van de buit te onthouden omdat ik het soms niet helemaal met hem eens ben. Hij vindt dat jij tot nu toe ook weinig gepresteerd heb en daarom is hij met jou misschien hetzelfde van plan.

[Hier stopt de tekst, om niet meer verder te gaan. De auteur - inmiddels overleden - heeft het verhaal nooit afgemaakt. Het lijkt er op, dat altijd onduidelijk zal blijven, hoe het verder ging met Dirk, Brett, Kurt, Dolf, kapitein Soewartho en alle anderen. Gìng het eigenlijk wel verder? Of zijn ze gewoon - "Just like that " - in rook opgegaan, zoals met de planeet aarde, in de stripreeks Ravian?
De geschiedenis van de aarde hield - als ik het me goed herinner - opeens op. De planeet verdween eenvoudig, in één van de albums uit de reeks en sinds die tijd waren Ravian en z'n collega tijd-ruimte-agent Laureline op zoek naar de aarde en naar een verklaring voor het gebeurde. Het werd geloof ik zelfs nog ingewikkelder. Twéé geschiedenissen van de aarde, vanaf 1986..?

Kortgeleden verscheen album 21, De tijdopener. Het slotalbum, waarin de aarde teruggevonden wordt en het geschiedkundige raadsel wordt opgelost. Alles met dank aan die tijdopener. Wie weet kan ook ik een/de tijdopener vinden en ontdekken, hoe "Dirk Janssen en het Ei-geheim" verder gaat. Dirk Janssen en de ei-opener, als het ware... In the meantime... ga ik een aantal eerdere albums van Ravian herlezen, om te kijken of het allemaal wel klopt...]

Wordt vervolgd..?

De stunt van Stomp (1/..)

Stomp, leider van De Witte Hand, een misdadige organisatie. Wie is de man, wiens gezicht immer verborgen gaat achter de helm boven zijn smoking? Een gentleman-schurk, maar vooral een schurk, gezien alle Baard en Kale-verhalen, waar hij een rol in speelt.*)
Hij hield zich bezig met opiumhandel**), (handel in) technologische vernieuwing***) en met kunst- en/of juwelendiefstal***).
 
In de laatste twee albums voor hij jarenlang verdween,  openbaart zich Stomp-de-machtswellusting. In nr. 12, "De ontwaakte Toar" roept hij uit "Victorie! DE KOP VAN TOAR KOMT VOOR HET DAGLICHT! (...) DAN ZIE IK TOAR OPSTAAN EN OVERHEERSEN!", waarna hij een gigantische metalen reus tot leven wekt.  En  in  "De grote strijd" zien we hem staan voor - we laten Stomp zelf aan het woord - " (...) 'n wonder! Resultaat van het samenspel tussen de wetenschap van de Tibetaanse monniken en onze westerse kennis... De machine die angst over de wereld zaait!"

Over de wéreld, toe maar! Maar het is geen grootspraak, gezien wat een Tibetaanse monnik zegt: "We moeten waakzaam zijn broeders. Als we horen dat men in een land niet meer kan lachen omdat de harmonie van de zon verbroken is, (...) dan sturen wij een der onzen toegerust met de nodige kennis en middelen om het evenwicht in de wereld te herstellen."
Stomp wil het universele evenwicht verstoren! Dat is wel even wat meer dan gewone machtswellust...

Is Stomp gek? Wat bezielt hem? Is hij eigenlijk wel een normaal mens?
Er valt wat voor te zeggen, dat hij dat niet is. We weten al, dan hij iets van occulte zaken afweet (gezien zijn kennis van de Tibetaanse occulte vermogens). Maar het is niet onmogelijk, dat hij zich vaker van occulte praktijken heeft bediend. Het zou de verklaring kunnen zijn voor het feit, dat hij herhaaldelijk bedolven raakt onder puin (neerstortend vliegtuig, neerstortende metalen reus, neerstortende villa), terwijl zijn lichaam nooit onder dat puin wordt gevonden...

Aan het eind van "De grote strijd" raakt Stomp bedolven onder zijn eigen instortende villa, net zoals boef Volkott in   album 29  bedolven raakte onder een instortende tempel. Volkotts lichaam verdween in een wereld, die alleen tijdens een hallucinatie zichtbaar was. Dit lijkt op wat Kale dreigde te overkomen in de door Stomp gecreëerde droomwereld in "De grote strijd".
Het lijkt onmogelijk, dat een stoffelijk lichaam kan verdwijnen in de onstoffelijke wereld. Even onmogelijk, als een onstoffelijk, dat weer opduikt in de stoffelijke wereld...


Zou het kunnen, dat Stomp zich kon de-materialiseren, als het puin hem weer eens om de oren vloog?
Stomps verdwijnen heeft wel wat van weg hoe (collega?) magiër Hokus Pas er aan het eind van menig Bommel-avontuur tussenuitknijpt , door zich in een raaf te veranderen...

*) album 3 t/m 10, 12 en 13, tot zijn terugkeer in album 32 De stunt van Stomp . Hierboven de cover van de Franstalige uitgave
**) Baard en Kale tegen de Witte Hand = album 4
***) tegen de Witte Hand!, Stomp komt terug = 5, Villa Long-Cri = 8, De pijlen van nergens = 10
****) Hokus, Pokus, Pas = 6, Stomp in het Louvre

80

Boven de familie Baljuw woonden de heer en mevrouw Jubal. Zij was lang, slank (rijzig) en had kort, donker haar; hij was een stuk kleiner, was niet dik of dun en had grijs (of blond?) haar. Ik kan me niet héél veel van hen herinneren. Ze waren in ieder geval kinderloos. Zij was spraakzamer dan hij en ze waren niet onvriendelijk.

Woonden ze er al vanaf het begin? Ik heb vanaf m'n geboorte (of kort daarna) in de flat gewoond, tot ik in 1988 naar Amsterdam vertrok. Aan de hand van m'n herinneringen zou ik het verloop van het portiek eens in kaart moeten brengen. Dat was niet heel erg groot.
Hoe oud zijn de Jubals tussen 1962 (m'n geboortejaar) en 1988 geweest? Ze zullen iets ouder (of jonger?) dan m'n ouders zijn geweest. M'n moeder was van '25, m'n vader van '29. Als ze van pakweg 1927 waren, waren ze in '62 35 en in '88 61. Kan dat kloppen? Ik ga er maar even vanuit, dat zij en hij even oud waren.

Volgens mij zijn de Jubals in de jaren negentig verhuisd. Heb ik niet een paar jaar daarna - via, via - gehoord, dat hij dementeerde? Alzheimer kan ook heel jonge mensen treffen, dus dat zegt niets, maar - als dat over dat dementeren klopt - ga ik er toch vanuit, dat ik in ieder geval zijn leeftijd iets moet bijstellen. Stel, dat hij vijf jaar ouder was. Dus in '62 40, in '88 76. Dan was hij toen ik acht was net zo oud als ik nu ben.*)

Voor het portiek in de flat - uit de jaren twintig, is het wel een flat? - waar ik nu woon, Amsterdam, de Pijp, spelen jongetjes van een jaar of acht. Eén van hen haalt over veertig jaar zijn herinneringen op aan de flat, waar hij woonde. Over het voetballen, in de ruimte tussen zijn en de pal daartegenover gelegen flat, waarbij de voordeur van het portiek als goal diende. "Af en toe kwam de buurman van twee hoog naar buiten, met twee grote, zware tassen in z'n handen. Er zaten boeken in. Hij had een boekwinkeltje, zei m'n moeder."
Zal hij zich dat herinneren? Heb ik ooit geweten, waar meneer (en mevrouw) Jubal werkte(n)?

*) Maar wat weet ik er eigenlijk van?

Iedereen is op zijn tijd wel een nabestaande...

uit Aanbiedingsfolder Voorjaar 1948*) uitg. In de Knipscheer
bespreking van Hans Wijnants - Over de doden...

Citaat 197 uit mijn broers Citatenboek

*) Dit moet natuurlijk zijn 1984.

NB Deze week zag ik in bioscoop Rialto de film The time that remains, die in 1948 begint. En eindigt met Staying alive (van de BeeGees, uitgevoerd door Yasmine Hamdan),
in de trailer te horen.

De camerastandpunten in de film (zie de afbeelding hierboven) deden me terugdenken aan de schilderijen van Diti Almog, die ik in 2006 in het Museum of Modern Art in Tel Aviv zag.

De regisseur en de schilder laten de kijker alle hoeken van de ruimte zien...

Wat zou kunnen leiden tot de vraag What's your point, Dude?

Studentenkroeg

Langs vrijwel de gehele linkerwand van de winkel loopt een soort vensterbankachtig plateau. Daaronder loopt mogelijk de riolering van de bovenburen en/of een andere afvoer van iets vochtigs.
Ook op dit plateau - natuurlijk - weer boeken.
Ongeveer op het midden van de linkerwand staat een bureau, waarop een computer (zonder internet) en de bijbehorende systeemkast. Onder en naast de trap twee pallets met nog uit te zoeken boeken, waarvan een deel in dozen. Verder staan er nog drie houten eettafel(?)stoelen in de ruimte en één min of meer gemakkelijke (plastic) stoel van de HEMA. De houten stoelen stonden al/nog in de ruimte, toen ik hem huurde. Net als een houten tafel met lade (beide inmiddels verstopt onder het bureau) en een bar(!), die inmiddels is verwijderd.
Enige tijd geleden kwam een klein groepje baby-boomers in m'n winkel, waarvan er één vertelde, dat op 315-sous vroeger een studentenkroeg was.

Op de grond staan vier opvouwbare kartonnen HEMA-dozen (met metalen dichtclicksysteem) en twee plastic (Blokker?)opbergdozen van hetzelfde formaat. In deze dozen zitten laaggeprijsde boeken-voor-buiten. Als het niet regent staan ze op het stenen muurtje en het stenen plateau, die zich aan weerzijden van de trap voor de ingang bevinden. In de achterste dozen (vanaf de straatkant gezien) een papier met daarop HALVE PRIJS, resp. 1,50. Is het droog èn warm dan gaat ook de plastic HEMA-stoel naarbuiten, waarop ik dan af en toe plaats neem met een flesje sap van de traiteur om de hoek of met een doos te prijzen boeken.

Verder bevinden zich op 315-sous op de grond nog wat dozen met uit te zoeken boeken. En tegen de bergkast staat een berg boeken "niet voor de verkoop", die tzt zal worden opgehaald door een verzamelaar van oud papier.

Dirk Janssen en het Ei-geheim (34/..)

door WvdL, plsm. 1970

"Ze buigen af naar het oosten," mompelde kap. Soewartho.
"Later zullen ze wel naar het zuiden afbuigen," merkte Dirk snugger op.
Dat gebeurde ook.

0-0-0-0-0-0-0

De "ss. Batavia" liep de monding binnen van de rivier Suriname. De "Miss Mandrill" was even tevoren de rivier opgevaren. Na een poos kwam Paramaribo in zicht.
"Hier dat zijstroompje op," klonk de stem van Dolf van Dijk uit de walkie-talkie.
Ze voeren verder.
"Dit moet het zijn," mompelde kap. Soewartho die met de walkie-talkie in zijn hand naar de brug liep. Hij zag door 1 van de patrijspoorten dat ze een zijriviertje naderden. Hij liep samen met Dirk de brug op.
"We gaan dat zijstroompje in," zei hij tegen de stuurman. De "ss. Batavia" draaide naar rechts en voer het stroompje op.
"Daarheen," klonk uit de walkie-talkie. "We verschuilen de Miss Mandrill" achter die struiken.
De "ss. Batavia" voer wat door en even later zag de kapitein de "Miss Mandrill" achter een stel struiken verdwijnen.
"Stop!" riep de kapitein. Het kleine vrachtschip hield halt. Niemand op de "Miss Mandrill" had iets gemerkt.
"Leg de loopplank uit," beval de kapitein.
Even later liepen Dirk, de kapitein en een aantal bemanningsleden van de "ss. Batavia" over de loopplank.
"We volgen je wel," zei kapitein Soewartho tegen Dirk. "Als er iets is helpen we je.
Dirk verdween achter de planten die er groeiden, terweil kapitein Soewartho en de leden van de bemanning van de "ss. Batavia" hem al sluipende volgden.
Het was er niet zo erg dicht begroeid en even later kwam Dirk al bij de "Miss Mandrill". Hij zag net dat de "EI"-bende vertrok.
Dirk volgde ze.

Swastika

Ergens ver weg in Zuid-Amerika...
"Heren, hier is de man waarop we allen wachtten... Heil Hitler!"

"Freunde... Onze geliefde Führer is er slecht aan toe. We hebben 'm weer vier centimeter moeten inkorten. Straks blijft er niet voldoende van over om alle apparaten die hij nodig heeft om te blijven leven op aan te sluiten. Wijzelf worden zienderogend ouder. Onze tijd is voorbij. Dit wordt onze laatste bijeenkomst."
"Nee. Er is nog een mogelijkheid om onze oude glorie weer te beleven!"

Werner Schweinhund, raadsman van de Führer: "Bij onze contacten met occulte genootschappen kwamen we achter het bestaan van het al eeuwen verloren gewaande elixir: het TOR-KAL-YASCH! Dit elixir schenkt opnieuw jeugd en energie. Verscheidene Chinese heersers en Maharadja's hebben expedities uitgezonden om 't te zoeken. Ik zelf wijd me al jaren aan dit probleem en ik heb 't bewijs gevonden dat het elixir echt bestaat... Het spoor leidt naar New York, waar iemand het elixir in z'n bezit zou hebben. Met dat drankje zou het Derde Reich opnieuw de wereld kunnen veroveren!" (pag. 2, albump. 4)

Professor M, zoöloog (Rio de Janeiro): "Bij de Feniciërs leerde ik onderhandelen, de Romeinen leerden me de genoegens van het leven smaken. In de Middeleeuwen was ik een belangrijk man aan het Engelse hof bij Hendrik VIII, ik was met Bonaparte in Parijs... Ik ben er altijd geweest!" (pag. 9, albump. 11)

Amazone-vrouw (over en tegen Kale): "Laten we stellen hij een halfgod. Jij net op tijd. Situatie hopeloos. Geen mannen meer in de stam. Groot probleem! Wij wachten met ongeduld op jij om soort voort te zetten." (p.13 & 14, albump. 15 & 16)

Gabrielli, zakenman (tegen professor M., in Venetië): "Het lijkt me dat je ons akkoord van 1137 in Reims vergeten bent?!" (p. 20, albump. 22)

Madame Blavatagore, helderziende (tegen Baard en Kale, ergens in Europa): "Ondanks zijn dekmantel van zakenman, werd Gabrielli beschouwd als een van onze grootste magiërs." (p.23/25)

Nazi-portier, bij de "heropening van het IIIe Reich" (Montevideo): "Ein moment bitte! Jullie lijken mij so jung?"
Baard: "Toen we klein waren zijn we in een ketel Tor-Kal-Yasch gevallen." (p. 26/28)

Zuid-Amerika, New York, Rio, het bekken van de Amazone, Venetië, een Griekse eilandje, Montevideo, het Rudolfmeer (aan de grens van Kenya en Ethiopië), de Revolutionaire Republiek van Serentika ("communistische staat gesteund door de Sovietunie"), op een cruiseschip op de Antillen / de Seychellen / het Verre Oosten/... (onduidelijk), om te eindigen met nogmaals een kijkje in de duisterse wouden van Amazonië...

Baard en Kale album 31, Swastika, tekeningen Will(y Maltaite), scenario S(tephen) Desberg, Dupuis, 1983

Parbleu

Boven de Hubregtses woonde de familie Baljuw. Vader, moeder, twee kinderen (Rik en Jim). Vader was een vriendelijke man, die bij Wilton werkte. Moeder hield van The Manhattans*) en was volslank/mollig maar niet dik met donker, krullend haar.
Rik leek qua uiterlijk meer op z'n moeder (klein dikkerdje), Jim mogelijk meer op z'n vader, die net als hij wat smaller was.
Ze waren jonger dan m'n - drie jaar oudere - broer en ik, maar verschilden niet veel van mijn leeftijd. Toch kan ik me niet herinneren, dat we met ze hebben buitengespeeld. Misschien, dat ze pas later in het portiek waren komen wonen. Toen m'n broer en ik jonger waren, kwamen we nl. veel vaker buiten. We gingen toen o.a. om met kinderen uit de Alphons Ariënsstraat, een flat achter het sportveld.
Dat gigantische sportveld lag - omringd door heel hoge bomen - voor onze straat. Daarachter, evenwijdig aan onze straat was de Jan van Zutphenstraat, met daarachter een blok van flats, die haaks op die straat stonden. De Alphons Ariënsstraat was de flat uiterst rechts. Daar woonden Don en Han en de broers Roef en Harry Jongste en mogelijk nog een paar kinderen, met wie we omgingen. Roef en Han zaten bij m'n broer in de klas, Roefs broer Harry bij mij. Met Don zat ik veel later op de middelbare school.
Roef had een stripotheek, waar hij o.a. Tv2000 en Felix de kat-boekjes uitleende (albums kon je de kleine, geniete tijdschriftjes niet noemen). En hij had een oudere broer, die aan hypnose deed en mensen stijf kon laten worden als een plank. Tenminste, dat verhaal deed de ronde.

Ik was een keer op de verjaardag van Harry, waarbij alle kinderen een plastic zakje met lekkers kregen, waaronder (in ieder geval in mijn zakje) een Caramac. Na afloop van het feestje moesten we Harry's moeder - in mijn herinnering een knappe blonde vrouw - voor de middag bedanken.
Harry's moeder had geloof ik wel iets weg van de blonde vrouw, die bij boekhandel Hanou op de Hoogstraat werkte. De eigenaresse? Alleen keek de mevrouw bij Hanou altijd heel verdrietig, wat ik me van mevrouw Jongste niet herinner. Ik zag daar de Literaire Reuzenpockets van Marten Toonder staan (Parbleu, als eerste, meen ik) en vroeg me af, of ik die mevrouw moest vragen, of er iets scheelde. Ik deed het niet.
De eerste druk van Parbleu verscheen in 1971. Ik was toen negen.

*) of van de Manhattan Transfer? Ik heb steeds gedacht, dat de Manhattans een andere naam voor de Manhattan Transfer was. Volgens mij heb ik ooit een elpee van the die laatste groep bij de Baljuws in huis zien staan.

U bent gewaarschuwd,

ik merk alles
Coot van Doesburgh
HN 18-2-84

Citaat 194 uit mijn broers citatenboek
Koppeling citaat aan de afbeelding: PvdL, 8-4-'10
Iedere overeenkomst tussen de afbeelding en de Coot-quote berust op toeval

Opstelling

Op 315-sous run ik een tweedehands boekwinkel(tje). Een nadere aanduiding van het adres kan ik niet geven, de naam van m'n winkel(tje) evenmin. Dat zou nl. reclame zijn en dat mag niet op web-log.nl
Het is 315-sous, want het is een kelderruimte. Een kelder in een waterige omgeving.
Binnen staan langs de wanden kasten. Dat wil zeggen evenwijdig aan de rechtermuur, haaks op de linkermuur.
In het midden staan twee lage, maar grote verrijdbare kasten zonder achterwand. Mogelijk komt er over een paar maanden een derde bij.
Aan de linkerwand is de radiator van de centrale verwarming.
Ongeveer op de helft van de rechterwand begint een spiraalvormige trap naar boven. Die trap lijdt nergens naar toe, want de toegang tot de ruimte op de begane grond is dichtgemaakt.
Voorbij de trap houdt de rechterwand op, dat wil zeggen: hij gaat met een hoek van ongeveer 90 graden naar links, tot ongeveer een meter voorbij de trap. Dan slaat hij weer rechtsaf, om bij de uiteindelijke achterwand te stoppen. Waarachter nog een bergruimte is, afgesloten door een deur. Op deze deur een poster van het Nederlands elftal ten tijde van de vorige WK.
De spelers van het elftal kijken met hun gezicht naar de fotograaf, waardoor ze aan de voorzijde van de winkel vier deuren zien, waarvan één meer een deurtjè. Achter deze deuren bevinden zich - van links naar rechts - een wandkast, een meterkast, een onduidelijke ruimte en tot slot de trap naar buiten.
In de onduidelijke ruimte is een waterpomp, als ik het goed begrepen heb. De ruimte is momenteel niet goed zichtbaar, want het deurtje, dat er toegang toe geeft kan niet volledig open. Ook hier staat nl. een boekenkast.

Dirk Janssen en het Ei-geheim (33/..)

door WvdL, plsm. 1970

"Dus je wilt dat ik je naar de plaats breng waar die schurken heen gaan?" vroeg kapitein Soewartho aan Dirk.
"Ze zullen wel ergens hun "Miss Mandrill" omverven, zodat ze minder herkenbaar zijn," ging Dirk verder, "maar ze worden door iemand van de politie geschaduwd en als ze vertrekken komt die gelijk hierheen."
De deur van de hut van de kapitein ging open. Er stond een matroos.
"Er is iemand van de politie voor U, kapitein."
"Als je het over de duivel hebt...." mompelde Dirk.
"'t Is goed," zei de kap. tegen de matroos, "laat hem maar komen."
Even later kwam de agent binnen die samen met Karel van den Hoorn in het landhuis van meneer Van Dalen-Roos was geweest.
"Ze hebben de "Miss Mandrill" helemaal niet omgeverfd. Ze zijn net in zuidelijke richting vertrokken."
De agent vertrok weer en kap. Soewartho gaf bevel uit te varen.
De "ss. Batavia" vertrok uit de haven van Oranjestad.
Even later mompelde kapitein Soewartho, die samen met Dirk op de brug stond:
"Ik geloof dat ik ze heb, kijk jij maar eens Dirk."
Hij gaf hem zijn verrekijker die Dirk aan zijn ogen zette.
"Dat is hem!" bevestigde Dirk na een poosje, terweil hij de verrekijker weer aan de kap. teruggaf.
Kap. Soewartho liep naar de stuurman.
"Volg die daar," zei hij terweil hij op de "Miss Mandrill" wees.
"We worden gevolgd," zei Kurt Hamsernn tegen Dolf van Dijk.
"Geeft niet," antwoordde hij. "Laat ze ons maar volgen, we gaan gewoon naar Suriname en dan zien we wel verder."
"Zozo," mompelde kap. Soewartho. "Ze gaan dus naar Suriname."
"Goed idee van die agent om er een walkie-talkie te plaatsen."
Kapitein Soewartho knikte.
"In elke hut is er ook één. Ik denk dat ze nu wel op de brug staan."

0-0-0-0-0-0-0

Schaak en match (BK30)

"Ik heb u laten komen, heren, omdat ik de akelige plicht heb u van uw financiële toestand op de hoogte te brengen. Het kapitaal waar u sinds enige tijd van leeft is plotseling enorm gedevalueerd... De energiekrisis, verkeerde beleggingen en inflatie... Ik heb alles gedaan wat in m'n macht lag om dit te voorkomen, maar..."
"Met andere woorden, er blijft nog precies genoeg over om uw honorarium te betalen?"
"Dat is verschrikkelijk, Baard! We zijn geruïneerd! Nou moeten we weer gaan werken!"
"Poeh! Even 'n moeilijke periode! We hebben al ernstiger dingen beleefd!"

"Vandaag was u alweer te laat! Als dat zo doorgaat maak ik 'n rapport voor de onderdirecteur van de 2e dienst op 't derde bureau van de onderste verdieping!"

"Wat kunt u toch goed post klasseren, meneer Kale! Ik heb nog geen andere man gezien die dat zo goed kon!"
"Eh... ik heb bonbons voor u meegebracht... eh... ik verdien wel niet zoveel, maar als we onze salarissen bij elkaar leggen kunnen we misschien wel 'n gezinnetje stichten!"
"Meneer Kale, neemt u Raquel-Ursula Smit tot uw wettige echtgenote?"
"Eh... ik... ik weet niet... eh... Nee! Ik wil niet! Dàt niet!"
"Maar Kaaltje toch..."

"Nee! Alles maar dàt niet! Hellp!"
"'t Was maar 'n nachtmerrie. Drink dit op, dan gaat 't wel over!"

"Ik weet zeker dat hij 't is!"
"Kale! De Kale! In 't echt is hij nog mooier!"
"Wat 'n stuk, die Kale! Niet wegrijden!"
"Laat me erdoor! Zie je niet dat ik van 'm hou!"

"Nou, ouwe jongen, ik geloof dat je hard aan vakantie toe bent!"

Baard en Kale deel 30 Schaak en match, (tek.) Will (Willy Maltaite) en (Stephen) Desberg, Dupuis, 1982, pag 1 en 2 (albumpagina's 3 en 4)

Boodschappen

Boven de Van der Leidens, op 24, woonde de familie Hubregtse. Hij was lang en mager, zij klein, maar niet dik. Hij was altijd vrolijk en liep altijd te fluiten in hal en trappenhuis; zij was stug, zei niet veel.
Zij zal geen werk hebben gehad. Toen ik klein was (in mijn geval tot een jaar of achttien) , hadden dames geen betaald werk. Tenminste niet bij ons in de buurt.
Maar hij? Was hij al die tijd al gepensioneerd? In m'n herinnering waren ze allebei op leeftijd. Wat zou hij geweest zijn?
Misschien hadden we (m'n ouders, m'n broer en ik) meer geweten, als de Hubregtses naar dezelfde kerk waren gegaan. Maar wij waren gereformeerd, zij hervormd. Hoewel: hij noemde mij - voor de grap - Petrus Canisius en dat klinkt toch behoorlijk katholiek. In ieder geval was wat hij floot voor mij religieus herkenbaar (psalmen? gezangen?), het waren geen nummers van Elvis.

Mijn vader klaagde, dat meneer Hubregtse altijd in z'n tassen keek, als m'n vader boodschappen had gedaan. Daarvoor had m'n moeder de boodschappen altijd gedaan, maar zij lag steeds vaker moe of met hoofdpijn op de bank in de huiskamer. Toen ze ze nog wel vaker deed, was dat met de fiets aan de hand - bij - teruggaand in de tijd de Aldi en de EDAH, daarvoor - op de fiets? - bij de CO-OP op "het pleintje van Koos de Groot" vlakbij het Beatrixpark en nog langer daarvoor bij de Combi op de Schravelandtseweg, waar ik eind jaren '60 een Pep zag liggen, met Lucky Luke op de cover. Volgens mij kwam m'n moeder ook bij Gebroeders de Jong op de Parkweg, later bij de EDAH op de Parkweg - hoe weet ik dat allemaal, ging ik mee? Ja, ik ging als kind vaak mee, ik herinner me het stukje worst, wat ik bij de slagersafdelingen kreeg en die Pep bij de Combi.

Ik herinner me ook de markt, op vrijdag. Aan het eind van de markt was de Duizendenéénbazar van Piet Bos, een nogal dikke man, die wel wat weg had van sergeant Garcia uit de t.v.-serie Zorro, hoewel meer qua uiterlijk dan qua gedrag/karakter. Sergeant Garcia was grappig, Piet Bos was nogal stil. Maar misschien niet zo dom. Als ik aan meneer Bos vroeg, of er al een nieuwe Suske en Wiske was, zei hij "Morgen." Naast Piet Bos zat een even groot - dus klein - zaakje, als ik me niet vergis nog zonder vestigingen in andere steden. Meneer Hubregtse zal er wel nooit naar binnen gegaan zijn, want de Free Record Shop verkocht vooral popmuziek.

Citatenboek, 1983/84

187
Het lijkt wel of de Noordzee steeds breder wordt
H.J.A. Hofland HP 8-10-'83

188
Elk jaar is een herinnering aan verloren kansen op voortplanting
uit 'Hill Street Blues' 1982/83

189
Een gat in een muur heeft tenminste een naam, al kan je het niet mee naar huis nemen
Cor Ghalis*) VPRO Radio 4-12-'83

190
De geschiedenis toont aan dat de veroverde volkeren gemakkelijker een nieuw staatkundig stelsel overnemen dan dat zij van taal veranderen
Jacques C. Risler - Geschiedenis van de Arabische cultuur (La civilisation arabe; Editions Payot, Parijs 1955) vert drs. A.J. Hiensch, Aula Spectrum 1966 p 53

191
Wat praat jij trouwens langzaam als je snel praat
Hans Boehm**), Man & Paard***) 20-1-84 (tegen Herman Hofhuizen)

citaten indertijd genoteerd door WvdL

*) moet zijn Galis
**) moet zijn Böhm
***) In de link wordt de heer Hofhuizen niet genoemd. Merkwaardig. Als mijn broer naar "Man en paard" luisterde, hoorde ik vaak samenspraken tussen de vlotte droogkomiek Böhm (wiens stem volgens mij ook gebruikt is/erg lijkt op de stem, die in een tv-commercial "Rettekettet naar Beter Bed" riep; inmiddels is hiervoor geloof ik een andere stem genomen) en de bedaagde oudere heer Hofhuizen, door Böhm in mijn herinnering ook steeds aangeduid als "meneer Hofhuizen".